چگونه تزریق ranibizumab بر میزان قند خون در بیماران دیابتی تأثیر می گذارد؟
Ranibizumab یک عامل رشد اندوتلیال ضد عروق (VEGF) به طور گسترده مورد استفاده در زمینه چشم پزشکی است ، به ویژه برای درمان ورم ماکولا دیابتی (DME) و انحطاط ماکولا مرتبط با سن و عروق (NAMD). به عنوان تأمین کننده تزریق Ranibizumab ، درک تأثیر احتمالی آن بر میزان قند خون در بیماران دیابتی برای ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و بیماران بسیار مهم است. در این وبلاگ ، ما بررسی خواهیم کرد که چگونه تزریق Ranibizumab ممکن است بر قند خون در بیماران دیابتی تأثیر بگذارد.
مکانیسم Ranibizumab
Ranibizumab یک قطعه آنتی بادی مونوکلونال انسانی نوترکیب است که به فعالیت بیولوژیکی VEGF متصل می شود - A. در بیماران دیابتی ، قند خون بالا می تواند منجر به بیان بیش از حد VEGF شود ، که به نوبه خود باعث رشد غیر طبیعی رگ های خونی و افزایش نفوذپذیری عروقی در شبکیه می شود. این می تواند منجر به ورم ماکولا و از بین رفتن بینایی شود. با مسدود کردن VEGF ، Ranibizumab به کاهش رشد غیر طبیعی رگ های خونی ، کاهش نشت عروق و حفظ بینایی کمک می کند.
پیوند بین VEGF و تنظیم قند خون
VEGF نه تنها در آنژیوژنز نقش دارد بلکه در متابولیسم گلوکز نیز نقش دارد. برخی از مطالعات نشان داده اند که VEGF می تواند بر حساسیت به انسولین و جذب گلوکز در بافت چربی ، عضله اسکلتی و کبد تأثیر بگذارد. در بافت چربی ، VEGF می تواند تشکیل رگ های خونی را تنظیم کند ، که برای گسترش و عملکرد بافت چربی ضروری است. سطح VEGF غیر طبیعی ممکن است عروق طبیعی بافت چربی را مختل کند و منجر به مقاومت به انسولین شود. در عضله اسکلتی ، VEGF ممکن است در جذب سلولهای پیش سازنده اندوتلیال و تنظیم جریان خون تأثیر بگذارد ، که برای جذب گلوکز مهم است.
با این حال ، رابطه دقیق بین مهار VEGF توسط Ranibizumab و تنظیم قند خون هنوز کاملاً درک نشده است. از یک طرف ، با مسدود کردن VEGF ، Ranibizumab به طور بالقوه ممکن است حساسیت به انسولین و جذب گلوکز را بهبود بخشد. از طرف دیگر ، اثرات طولانی مدت مهار VEGF بر متابولیسم گلوکز نیاز به تحقیقات بیشتر دارد.
شواهد بالینی
مطالعات بالینی در مورد تأثیر مستقیم Ranibizumab بر میزان قند خون در بیماران دیابتی محدود است. بسیاری از داده های موجود از مطالعات مشاهده ای و تجزیه و تحلیل های بعد از تعقیب حاصل می شود.
برخی از مطالعات مشاهده ای هیچ تغییری در سطح قند خون پس از تزریق Ranibizumab گزارش نکرده اند. به عنوان مثال ، یک مطالعه در مقیاس کوچک به دنبال گروهی از بیماران دیابتی با DME بود که در مدت 6 ماه تزریق Ranibizumab را دریافت کردند. محققان قند خون ناشتا را اندازه گیری کردند ، هموگلوبین گلیک شده (HBA1C) و سایر پارامترهای متابولیک در ابتدا و در فواصل منظم در طول مطالعه. نتایج نشان داد که در سطح قند خون قبل و بعد از درمان Ranibizumab تفاوت معنی داری وجود ندارد.
با این حال ، مطالعات دیگر ارتباط بالقوه بین تزریق Ranibizumab و تغییر در سطح قند خون را نشان داده اند. تجزیه و تحلیل گذشته نگر از یک گروه بزرگ از بیماران دیابتی نشان داد که برخی از بیماران پس از تزریق Ranibizumab نوسانات خفیف در سطح قند خون را تجربه کرده اند. این نوسانات به طور کلی گذرا بود و نیازی به تنظیم قابل توجهی در مدیریت دیابت بیماران نداشت.
عوامل احتمالی مؤثر بر تأثیر قند خون
عوامل مختلفی ممکن است تأثیر بگذارد که آیا تزریق Ranibizumab بر میزان قند خون در بیماران دیابتی تأثیر می گذارد.
- بیمار - عوامل خاص: تفاوت های فردی در پیشینه ژنتیکی ، سن ، مدت زمان دیابت و وضعیت کلی سلامت می تواند نقش داشته باشد. به عنوان مثال ، بیماران مبتلا به دیابت طولانی مدت و بیماری های متعدد ممکن است بیشتر احتمال دارد که در سطح قند خون تغییر کند.
- فرکانس درمانی و دوز: فرکانس و دوز تزریق Ranibizumab همچنین ممکن است بر قند خون تأثیر بگذارد. دوزهای بالاتر یا تزریق مکرر ممکن است تأثیر بیشتری بر سطح VEGF و به طور بالقوه بر متابولیسم گلوکز داشته باشد.
- داروهای همزمان: بیماران دیابتی اغلب برای مدیریت دیابت ، فشار خون بالا و سایر عوارض خود داروهای مختلفی مصرف می کنند. برخی از این داروها ممکن است با Ranibizumab در تعامل باشند و بر قند خون تأثیر بگذارند. به عنوان مثال ، کورتیکواستروئیدها ، که بعضی اوقات در ترکیب با ranibizumab استفاده می شوند ، می توانند سطح قند خون را افزایش دهند.
پیامدهای بالینی
برای ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی ، نظارت بر میزان قند خون در بیماران دیابتی قبل و بعد از تزریق Ranibizumab مهم است. نظارت منظم قند خون ، از جمله قند خون ناشتا ، قند خون پس از پندیال و HBA1C ، می تواند به تشخیص هرگونه تغییر احتمالی در سطح قند خون کمک کند. اگر نوسانات قابل توجهی در سطح قند خون مشاهده شود ، ممکن است تنظیمات مناسب در برنامه مدیریت دیابت ضروری باشد.
بیماران همچنین باید در مورد تأثیر احتمالی Ranibizumab بر میزان قند خون آموزش ببینند. به آنها توصیه می شود كه شیوه زندگی سالم ، از جمله رژیم غذایی متعادل ، ورزش منظم و پایبندی داروهای مناسب را حفظ كنند. هرگونه تغییر در قند خون یا علائم قند خون یا هیپوگلیسمی باید بلافاصله به ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی آنها گزارش شود.
محصولات مرتبط
علاوه بر تزریق Ranibizumab ، ما همچنین محصولات دارویی با کیفیت بالا را نیز تهیه می کنیم. به عنوان مثال ،RHIL - 11 تزریق (Oprelvekin) ، CAS شماره: 145941 - 26 - 0 ، (اینترلوکین نوترکیب انسانی - 11) - دارویی برای افزایش تعداد پلاکت ها ، RHIL - 11 پودر لیوفیلیزه تزریق (ویال): 0.75mg/Vial ، 1.5mg/Vial ، 3mg/Viallyبشر این محصول برای افزایش تعداد پلاکت ها در بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی استفاده می شود. محصول دیگری استتزریق داراتوموماب - مولتیپل میلوما (سی دی - 38 مابول) ، شماره CAS: 945721 - 28 - 8، که برای درمان مولتیپل میلوما استفاده می شود. ما نیز ارائه می دهیمتزریق dimeglumine fosaprepitant ، شماره CAS: 265121 - 04 - 8 ، فله و تزریق (ویال) 150mg/5ml، که برای جلوگیری از تهوع و استفراغ ناشی از شیمی درمانی استفاده می شود.


پایان
در نتیجه ، در حالی که تأثیر دقیق تزریق ranibizumab بر میزان قند خون در بیماران دیابتی هنوز کاملاً واضح نیست ، یک ارتباط بالقوه بین مهار VEGF و متابولیسم گلوکز وجود دارد. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی باید در نظارت بر میزان قند خون در بیماران دیابتی که تزریق Ranibizumab را دریافت می کنند ، هوشیار باشند. ما به عنوان تأمین کننده تزریق Ranibizumab ، ما متعهد به ارائه محصولات با کیفیت بالا و پشتیبانی از ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و بیماران با اطلاعات لازم هستیم.
اگر علاقه مند به خرید تزریق Ranibizumab یا هر یک از محصولات دیگر ما هستید ، لطفاً برای کسب اطلاعات بیشتر با ما تماس بگیرید و یک مذاکره تهیه را آغاز کنید.
منابع
- Brown DM ، Kaiser PK ، Michels M ، et al. Ranibizumab در مقابل Verteporfin برای دژنراسیون ماکولا مرتبط با سن neovascular. n Engl J Med. 2006 ؛ 355 (14): 1432 - 1444.
- Aiello LP ، Avery RL ، Arrigg PG ، et al. فاکتور رشد اندوتلیال عروقی در مایع چشمی بیماران مبتلا به رتینوپاتی دیابتی و سایر اختلالات شبکیه. n Engl J Med. 1994 ؛ 331 (22): 1480 - 1487.
- Ferrara N ، Gerber HP ، Lecouter J. زیست شناسی VEGF و گیرنده های آن. نات مد. 2003 ؛ 9 (6): 669 - 676.
